Dobiega końca dwunasta godzina pracy. Nadzieja na spotkanie z rodziną i spokojną kolację, ożywia zmęczony organizm. Nagle SMS. „Jednak możemy przyjść na próbę”. Super! Zespół to też rodzina, tylko czy wystarczy mi radości… „Zróbmy dziś próbę na scenie”, - ktoś zawołał ujrzawszy, że scena jest wolna. Ciemna widownia i mroczne oświetlenie sceny zapraszały swym tajemniczym urokiem. Wytarte sztuką deski jakby oczekiwały na radosny gwar młodzieży. „Nie mamy pulpitów”, - wołają Dziewczyny. Wzięły więc krzesło, położyły na nim nuty, uklękły wokoło i zagrały... Magia sceny zadziałała... Reszty dokończyła wyjątkowa akustyka i klimat wykonywanej muzyki. Usiadłem... Ze sceny dochodziły dźwięki utworów muzycznych przeplatane oznakami wyraźnego podekscytowania. Wszystko zamarło... Czas się zatrzymał... Po chwili ciężar wysiłku codziennych zmagań z buchalterią wydał się jakby odległy. Zawsze wiedziałem, że moja, niestety urzędnicza praca ma pośrednio, głębsze znaczenie, teraz jednak poczułem to jakby w sobie…

   Czym byłoby nasze życie bez tchnienia duszy jaką jest sztuka, - pomyślałem. Wiemy przecież jak wielką spełnia rolę. Można mówić o jej funkcjach społecznych, dydaktycznych, estetycznych, czy nawet terapeutycznych. Jednak w kontekście opisanych przeżyć cała teoria wydała się nie mieć znaczenia. Przeżycie estetyczne, będące poniekąd zbieżne z przeżyciem moralnym samo przemówiło swą siłą.
I co dalej mam zrobić z pełną procedur i przepisów głową? Może powinna wypełnić ją sztuka…